Önce;
Kurgulu hayallerin ortasında,
Kendini bilmeden, hiç durmadan yüzeceksin.
Yalnız kalacaksın kendi duygularınla.
İzin yok henüz orada kimsenin giriş çıkışına!
Ne kaybedebilir ki insan zaten kendi yalnızlığında,
İç hesaplaşmasında…
Unutacaksın Kendini…
Bir tarafta etrafına dikilmiş,üstüne gelecek mantık duvarları,
Yavaş yavaş büyüyecek hayatının bütün mantık hataları
Biliyorum, hayallerin var,
O duvarların ortasında kalmış biçare hayallerin!
Korkmuş artık; herkes, her varlık…
Yükselen duvarların arkasına saklanacak tüm gerçeklerin!
Ardından, Sıralı Duyguların Olacak.
Olup olmadık ağlamayı öğreneceksin!
Dalga dalga vuracak şimdi o, senin kalbini.
Küçücük ırmakların olacak göz yaşlarından,
Korku saracak tüm benliğini;
Korkma! Bu yine düşlerin masum düzeni!
Dostların duygusuz varlıklar olacak,
Aklın bile manasız gelecek.
Çünkü yitirdin artık iradeni.
Sen yoksun, benliğin ise kayıp..
Gülünce gülecek, ağlayınca öleceksin artık!
Engelleyemeyeceksin hiçbirini bunların,
Zaman hepsini kalbine yazacak; sıralı duyguların!...
Sonunda; Sen Yazacaksın Bu Efsaneyi!
Büyük bir özlem yumağı olacak sesi,
Büyülü bahçende dolaşacak.
Aldığı her nefes,
Düşlerinin en güzel yerinde,
Boşlukta bırakmayacak elini.
Belki hiç durmadan kanatacak,
Sıkı sıkı tuttuğu kalbini.
Sen yine bırakmayacaksın peşini,
Bıkmadan, usanmadan koşacaksın,
Belki, benliğini tekrar bulacaksın;
Unutma!!! Sen kendi efsanen olacaksın!
Önce;
Unutacaksın kendini…
Ardından,
Sıralı duyguların olacak.
Sonunda;
Sen yazacaksın bu efsaneyi!!!
